De grote ramen in het kantoor van Leontien Wiering bieden uitzicht over het Spuiplein. De directeur van Amare heeft een achtergrond in dans, deed dat op hoog niveau, maar toen ze aan zichzelf toegaf dat ze de top niet ging halen, besloot ze te doen wat haar altijd al natuurlijk af ging: organiseren in de culturele sector.

Bij Amare geeft ze leiding aan een internationaal podium voor muziek en dans met een brede programmering. Er zijn diverse vaste inwoners, zoals het Residentie Orkest, het Nederlands Dans Theater en het Koninklijk Conservatorium. Tegelijk wil Amare een zogenaamde ‘third space’ zijn, een sociale omgeving naast huis en werk, een ontmoetingsplaats voor bezoekers, passanten en artiesten. Een plek waar mensen zich welkom en vrij voelen, zich kunnen laten meevoeren.

Directeur Leontien Wiering: ‘Ik hoop dat we het Spuiplein de ouderwetse functie van dorpsplein kunnen geven’

Amare is letterlijk beeldbepalend. Hoe is het om leiding te geven in zo’n kolossaal gebouw, midden in het centrum?

“Voorheen zaten we in het Zuiderstrandtheater en daar kon de postbode bij binnenkomst je bijna roepen als hij iets voor je had. Dat is bij Amare totaal anders. Het is bijzonder om er vanaf het begin bij te zijn geweest, we moesten letterlijk alles doen. Niet alleen de medewerkers, bewoners en bezoekers naar het gebouw brengen, maar ook de gehele inrichting: de meubels, de gordijnen, de verf op de muren. Elk detail moesten we verzorgen.”

“Altijd is de ambitie geweest om van Amare een cultureel thuis te maken voor iedereen. Aan het begin voelde ik best wat druk. Het is een prachtig gebouw, in een schitterende stijl, maar de critici hadden natuurlijk hun kritiek al paraat: wéér een duur eliteproject. Het gebouw heeft ook iets imponerends, onbekende grond die je misschien niet zo snel spontaan betreedt, en die laagdrempeligheid willen wij juist wél creëren. Iedereen is welkom.”

Er is een programma dat ‘Open Amare’ heet, dat zijn de activiteiten op de begane grond die iedereen gratis kan bijwonen. Hoe gaat het daarmee?

“Het is gelukt om elke dag bedrijvigheid te creëren en daar ben ik heel blij mee. Mensen weten Amare te vinden. We streven naar een balans tussen evenementen die ons team belangrijk vindt voor de gemeenschap en wat de mensen zelf aanbrengen. Amare biedt bijvoorbeeld jaarlijks ruimte voor de viering van Ketikoti, de afschaffing van de slavernij, het Indiase lichtjesfeest Divali, en Yennayer, het Amazigh Nieuwjaar, en 150 jaar Hindostaanse migratie.”

“Maar ons team zoekt ook de verbinding met verschillende groepen in de stad. We nodigen mensen uit tot initiatieven, vragen waar behoefte aan is. In principe staan we open voor alle ideeën; op de begane grond mag je organiseren wat je wil, zolang je maar aansluiting hebt bij een bepaalde groep én je mag er geen geld mee verdienen. Momenteel krijgen we zo’n dertig tot veertig aanvragen per week. Wanneer iemand een idee aandraagt, wordt hij uitgenodigd voor een gesprek. Ons team bekijkt dan wanneer het meest geschikte moment is. En ja, dan peilen we ook even of iemand niet stiekem zijn eigen verjaardag wil vieren onder het mom van een exotisch dansevenement.”

Wat zouden mensen moeten weten over Amare wat nog relatief onbekend is?

“Ga vooral vaker kijken bij de opvoeringen van onze conservatoriumstudenten. Zij behoren tot de wereldtop en je kunt die concerten gratis bijwonen. Daarnaast presenteren we op de begane grond steeds meer interactieve kunstinstallaties en exposities. Op de derde verdieping is een stadskantine en aan het Spuiplein een brasserie waar je de hele dag terechtkunt.”

Het Spuiplein heeft sinds september een nieuw gezicht gekregen. Wat zijn daar de ambities?

“Eigenlijk hoop ik dat we het Spuiplein de ouderwetse functie van dorpsplein terug kunnen geven. Dat zie je bijvoorbeeld in New York. Dat er op pleinen muziek wordt gemaakt, dat vrienden en families samenkomen, dat er wordt gegeten, vreemdelingen elkaar ontmoeten, activisten hun boodschap kunnen uiten.”

“Een bijzonderheid van het Spuiplein: er zijn negen grote culturele organisaties gevestigd, waaronder het Filmhuis, Het Nationale Theater, de Centrale Bibliotheek, Amare met haar bewoners en de Nieuwe Kerk. Het Filmhuis gaat in de zomer openluchtscreenings verzorgen en in de Nieuwe Kerk – ook wel ‘de vijfde zaal’ – stelt Amare de programmering samen, daar zijn prachtige kamerconcerten bij te wonen.”

Er gaan geruchten dat er eindelijk wat gedaan wordt aan het Haagse verlies van North Sea Jazz.

“Die geruchten kloppen. Ik heb goed nieuws: in maart 2026 organiseert Amare ‘New Tide’ – een nieuw jazzfestival. Daar zijn we natuurlijk razend trots op en tegelijkertijd is het spannend. Amare heeft voet aan de grond gekregen in de stad, maar bij een nieuw festival begin je weer op nul. Onze visie: een mooie combinatie aanbieden van lokaal, nationaal en internationaal talent, plus gevestigde namen.”

Candy Dulfer is een van de artiesten die optreedt tijdens het New Tide Festival in Amare op 6 en 7 maart. © Hilde Harshagen

Het is ook een doel van Amare om unieke en vernieuwende voorstellingen een podium te bieden. Heb je een voorbeeld van zo’n productie?

“Zeker! We presenteren in december een concert van Ibrahim Malouf en in maart ‘Romeo & Julia’ van Opera Ballet Vlaanderen. In juni verzorgt het gezelschap À nos combats een adembenemende performance tussen een danser en een bokser, een remake van het legendarische boksevenement ‘The Rumble in the Jungle’, Mohamed Ali tegen George Foreman (1974). De heropvoering vindt plaats op het Spuiplein, of bij regen in het Danstheater. Een groep van zestig amateurs vormt het publiek en draagt er zo aan bij dat je helemaal wordt meegevoerd in de spanning van de strijd.”

Hoor je nog weleens dat Amare elitair is?

“Dat kun je natuurlijk altijd blijven roepen over kunst. Maar er is een omkering gaande. Aanvankelijk moest het enthousiasme vooral van ons team komen. Tegenwoordig zeggen de meest uiteenlopende mensen tegen mij dat ze van Amare houden en dat is natuurlijk prachtig. Steeds vaker hoor ik van Hagenaars en Hagenezen – die allebei flink kritisch kunnen zijn – dat Den Haag iets heeft om trots op te zijn.”

www.amare.nl